Chiù dâ Palora

cacciari  {verbu}

EN:   chase, hunt, urge

IT:   cacciare

cacciari

prisenti

cacciu

cacci

caccia

cacciamu

cacciati

caccìanu

mpirativu

--

caccia

cacciassi

cacciamu

cacciati

--

passatu

cacciai

cacciasti

cacciau

cacciamu

cacciàstivu

cacciaru

mpirfettu ndi.

cacciava

cacciavi

cacciava

cacciàvamu

cacciàvavu

cacciàvanu

mpirfettu cung.

cacciassi

cacciassi

cacciassi

cacciàssimu

cacciàssivu

cacciàssiru

futuru

caccirò

caccirai

caccirà

cacciremu

cacciriti

caccirannu

cundiziunali

caccirìa

caccirivi

caccirìa

caccirìamu

caccirìavu

caccirìanu

girunniu

cacciannu

participiu

aviri cacciatu

agg.:   cacciatu


Traina (1868):

Cacciari.

  • s. m. Mandar via, spingere: cacciare, scacciare, discacciare.
  • Incalzare, stimolare: cacciare.
  • Detto di bestie, farle camminare: cacciare, spronare.
  • Met. Abbreviare o accelerare una cosa: affrettare, spingere.
  • Lavorar indefessamente per terminare: bordare.
  • T. agr. Il buttar il seme.
  • Prov. nun cacciari nè minari, non far nulla.
  • cci aviti a cacciari cumanni? modo da bravaccio per dire: ci avete che dire?
  • cacciari muschi, dicon i mercanti quando non fanno affari: grattarsi la pancia.
  • Intr. Detto di alcuni commestibili o potabili, conservati più del dovere, vale perder di loro perfezione, farsi stantii. P. pres. caccianti: cacciante. P. pass. cacciatu: cacciato.